our twitter account maybe the best thing i have accomplished as a chicken wigns botoleti.
painting must called paintindgdjsdkfj. You jyst puishey the oil pastel on the paperion. Old and newz no matter thwioe shapey.
a new language must emerge. a language that includes the mistake of the finger and the mistake of the mind. something like this: 1. if you want to say ''dare not to fear the wrong'' you go and say ''drae notr to fireear the wrofn''.


She is squirming her pain sum on the four legged device and she looks surrendered on her own chemical maze that takes place on her upper hard tissue. Her bulbs are brown and they have a great distance from one another, Her soft tissue epiphany shines a milky light on his forehead. He is blind almost but he can acquire completely her terror of distance, non - distance and the future that lies like a slithered hairy sphere behind the devises of the cave. 
There is the emitting wave of iron that strives upon iron. The extrensions are a sum of connective tissue and soft cover of vertebrates. Cod put his extension on his smell pipe. He is taking a really serious shit. He remembers things from the cave now. A great heavy maze grows on his upper cage. The cave's floor is ebony and the pain sums that emitting waves and handling pulp and polymer are orange. They serve the Great Purpose: You must credit and you must convince the purchaser to purchase and hit the counter. 


Kaputt is horizontally on the mattress and he is picking his smell pipe. He reacts on his encounter with his chemical procedure that abides his future sum of glands to lay on a different mattress, in a different hole or cave. The wave of the upper gate exposes lines that are not known to his central positional devise. The line of pale and green pieces of pipes that rise from the stone ground are warm from the yellow circle's strife. Kaputt is adjusting his daydreaming sequence for his compound chemical reactions. He is ready to export his middle gland maze on the lines between the hole's stones.


There he could find a lot of different species in the cave. Birds of all kinds, hair vases, hyenas, little bears made of pure honey drops. But there was a certain animal that he, Cod, lurked for: It had white fur, so fine, that it could blind you. And if the light of day falls upon that fur, he could certainly hear his teardrops crawl on his demented cheeks. Its eyes where so distant from one another, that he could surely dream of heaven and hell upon his travel from one pupil to the other. It's eyebrows so thick and fine, shiny and...what was that he wanted to say? It doesn't matter actually. The thing that matters is in the cave, waiting for his shoe polish to shine on the cave's ceiling one last time.
He desided that he would only talk about objects. He found his position in the room and initiated his failure's return. A red can full of water on the electrical base moaned. He convinced himself that he would die soon leaving no ancestors. There was no compatibility to accomplish anything now. He passed his fist through a wall while launching his disgust for righteousness. Using words could be a nice distraction but Control, Death and Reality were always there, gigantic upon his feather contact of brain usage. He lived in the drain of humanity but disguised his members with care. He was afraid to be naked in front of the nail. He saw the colour of her eyes in his eyes. There was an electrical storm in his heart now. 


.-.. . -- ..- .-.


1 or 2 little cans of barley, bruised they seem from up there.
1 polymer invisible, 2 pulp squares (solidified), 1 sweat squint stare.

You understand, when they collide their speech end
forgeting would be far from cake or bend
if she is not to blame - 4 - the skip of the pumping disease

3 bricks they victual upon the rib rage fleas...

So...there's 1 ear behind the curtain of משי.

is it silver or is it 1 fold
gold of the optic
the marsh,
1 illlusion


He daydreams about her and her body's alienations and her again and then her body's needs and nests and fluids: madness dances over their heads and in the cave. The cave is big and small and heavy and dirty and juicy and hairy all at the same time. There is no apocalypse or illumination of sorts but he sees one on the bones of the sheep her mother sent - a purist. There is no love but the man feels an urge to die for love. There are no lies but there is no exact truth either. There is life and surely there is death- the master of all. Her forehead is golden mead when she sleeps. He lays there beside her like a statue of stupidity and awkwardness. He drools at her face and his heart sinks in an old stinky boot of odd. He stares at her lips and eyebrows for at least half an hour - a pure wanka. She's always sleeping with her mouth protruded and she snores a bit. But He acts that, a twat, a pussy whipped replica of himself. Only one thing can beat The big Mr. D, he says, and that is The big fat Mrs. L. Hoho! Words of farty wisdomry. Where the fuck did I leave her? Or is it only a sequence of letters? Death//Love. A simple but powerful sequence of characters? And is it possible that the whole perception of the sequence, the root, the foundation of it, is devised for the purpose of human fun and games? Pff! Devised for pleasure only? Death//Love//Pleasure//life//right//wrong//shit//cum//blood//tears etc etc. Arbitrary Sequences inside an infinite arbitrary arse? Now that is supposed to be funny. Or is it just a toilet who's waiting to be flashed by the green greasy hand of God or the devil's blobby tongue or whoever's whoever member is in charge these days? Maybe is only the taxman smiling behind his counter with that indistructuble Ringo S. smile after a good day's work...hmm...But look...how many more arbitrary sequences fly in the cave: loneliness, hatred, fear, shoes, stupidity blah blah cars knifes teeth grinders lighters blah blah blah cocks ears pizza hikes holes blah blah blah...and then there is the heartbeat- the real undeniable, continuous heartbeat. But this is another story, isn't it?That's it for now my arbitrary folks Let's sleep until we sleep some more! Isn't that true-ish Cod or is it just my trippin'(τρυπι) head?

P.s. "U sound like the fart of the fart of the fart of the fart of that Sex and the city tarsier" says Cod and lifts his fat white joint in the air in a hierophantish manner.
"How thoughtful of you...oh Lord you're right... But what else is there besides flesh and talking about thoughts" says he.
"You really going to need a pro for this shit man...cause there are always feelings involved" says Cod and lights the big fat one.
A story of mine at casper review


Sinking slowly into madness. In small doses is good.
Horns and police sirens, while in bed, window slighlty open. Night in the city, the same shit all over again. There is no sleep, no time for good dreams. Then you fall asleep and there is Platini playing ball with you in some village alley. You good but Platini is still better, even now that he is a fat old fart.


The clerk cursed. Some customer broke by accident her keyboard and now the keyboard is hanging from the plastic counter like a dead plastic dirty crunchy pie. He thought offering some help to the clerk but he was afraid that the things he just shoplifted may fall from his pockets. So he did not do anything, he only stared at the clerk who keep on cursing.
There in no possibility for him. Only hours spent there, standing on his bruised feet, watching his life fade away. He held off some cursing. He went in the toilet to eat some of his aunt's pastries. The bookstore is the pit of Hell. Yeah. Sure is. It's so hot in here, full of demons. Maybe he is just paranoid.


Είπε: «σταμάτα να είσαι πρεζάκι απ' το Ρώσικο υπόγειο»

είπε : «σταμάτα να είσαι τάρτα».


Έφαγε ένα πλαστικό κομμάτι από τάπερ.
όχι τόσο ερυθρό. έφαγε μία χούφτα με τρίχες.
Έφαγε ένα ολόκληρο κομμάτι χαλκό.


Ο βιτινίδης και ο σκορδίλης που μου σκάγανε σφαλιάρες και ο πετράκης στ' αυτιά στο μάθημα. το τρίτο γυμνάσιο με τις ωραίες γκόμενες, το καπετανάκειο που ήταν σκατά σα φυλακή, ο σαρινάκης που κάπνιζε στα μονόζυγα. ο σάλτσας ο χοντρός.
Στο μπαρ Καθοδόν να κάνεις εμετό στη δίπλα πόρτα. Ωραία χρόνια, εντελώς για το πούτσο μουσική.
Θυμάμαι το Σουλτάτο που χάραζε το όνομα Slayer στον πήχη του. Το συγκρότημα.
Έχει γράψει - έχει έτοιμα -  δύο μυθιστορήματα, από το 2012 το ένα και το άλλο από το 2015. Το δεύτερο το έχει στείλει τώρα κάπου και περιμένει - ξέρει πως θα πάρει τ' αρχίδια του βέβαια. Δεν έχουν πλέον αρχίδια οι εκδότες. Το πρώτο μυθιστόρημα ίσως το εκδώσει η Νεφέλη ίσως και όχι. Δεν ξέρει. Περιμένει. Γράφει και περιμένει. Δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο. Η χοντρή η Νέλι στη δουλειά τον κοροϊδεύει και του λέει πως κανείς πλέον δεν θέλει να εκδώσει τις αηδίες του. Ίσως έχει δίκιο. Τα βιβλία του τα έχουν βάλει σε προβολή αλλά αν δεν τα προτείνει ο ίδιος κανείς δεν τα ακουμπάει. Δεν του αρέσουν πολύ τα εξώφυλλα αλλά έχει δει και χειρότερα. Αυτό το μυθιστόρημα που γράφει τώρα είναι μεγάλο. Είναι για το βιβλιοπωλείο. Έχει αρχίσει και γράφει και λίγο στ' αγγλικά, έτσι για τη φάση. Του κάνουν κέφι πολύ, πολλοί νέοι Αμερικάνοι συγγραφείς. Έχουν πλάκα και μπορεί να ταυτιστεί μαζί τους γιατί ζουν τα ίδια σκατά στην ουσία. Περιμένει. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Άρχισε πάλι να ποστάρει εδώ. Κάποιος του είπε να το κάνει. Δεν ξέρει καν αν βγάζει νόημα αυτό που μόλις έγραψε. Αν δεν τον ξέρεις δεν ξέρεις. Τι μαλάκας. Ωχ θεέ μου! Ντάξει έχει εκδώσει τρία βιβλία που πλέον τα σιχαίνεται. Τίποτα πρωτότυπο. Έχει γράψει άλλα δύο που τα σιχαίνεται λίγο πιο λίγο αλλά δεν έχουν εκδωθεί. Στ' αρχίδια τους. Έχει άλλη μία συλλογή διηγημάτων που τη σιχαίνεται λίγο. Δεν έχει εκδωθεί. Δύο συλλογές ποιημάτων που τις σιχαίνεται. Δεν έχουν εκδωθεί. Κάτι ποιήματα στ' αγγλικά που είναι κάπως για τον πούτσο αλλά του αρέσουν επειδή είναι στ' αγγλικά. Στ' αρχίδια τους. Μία σύντομη ιστορία στ' αγγλικά που είναι οκ. Αυτό. Αυτό είναι. Αυτό. Αυτό. Αυτό και τίποτε άλλο. Α και άλλη μία μαλακία που ξεκίνησα τώρα αλλά είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο. Μπορεί να πεθάνει ανα πάσα στιγμή, σαν έμβρυο. Αίμα, παντού αίμα αλλά και ζάχαρη και καραμέλες. Τώρα δεν ξέρω. Μπορεί να είναι πιο σαφές. Α και είναι και ο πούστης ο Κοβαλένκο νούμερο δύο που είναι έτοιμο αλλά κάτι λείπει όπως είπε η Νεφέλη. Ντάξει. Λίστα με σκατά που είναι στο συρτάρι και κιτρινίζουν:

1. Κοβαλένκο νούμερο δύο - νουβέλα, αστυνομική μαλακία
2. γούντι άλεν - μυθιστόρημα.
3. Οι γρόθοι - διηγήματα
4. Η Σύναξις Οπαδών της Σόδας - μυθιστόρημα
5. Ποιήματα στα αγγλικά - flamengo flaws
6. Ποιήματα στα Ελληνικά - μπυρόρακο για το Μεσσία και Η Φύση θέλει να μας σκοτώσει
7. Μία σύντομη ιστορία στα αγγλικά - jane
8. Το τουίτερ μου - το βάζω στο κώλο μου gtp
9. Το μπλογκ μου - να το βάλω στο κώλο μου gtp
10. Καινούρια αηδία στο τετράδιο στο σπίτι της. πιθανώς τίτλος, δεν λέω.
11. Α και κάτι διηγήματα πιο παλιά από τις πέτρες, αηδία. Με τη ψυχή στη κάλτσα.
12. α και η μαλακία που γράφω τώρα για το βιβλιοπωλείο - μυθιστόρημα, τίτλο δεν λέω ακόμα

Κάνω εμετό το πλιγούρι.
Ο τύπος (το γεράκι) είναι συμπαθής, δάσκαλος, μένει απέναντι στην πολυκατοικία τέρας, τον βλέπει και όποτε τον βλέπει καπνίζει και τον χαιρετάει. Πιθανότατα ο γέρο-μαν θέλει να τον γαμήσει αλλά μπορεί και όχι. Καμιά φορά σκέφτεται ηλίθια. Δεν-δεν. Ίσως να του ζητησει να του βρει καμιά δουλειά. Ξέρω γω. Μπορεί αν θέλει να του φτιάξει τον υπολογιστή για κανένα πενηντάρικο. Αν θέλει του καθαρίζει και το σπίτι. Πιο πολλά εκεί. Είναι άθλιος. Χαχα. Γελάει. Καουμπόρης. Καουμπόρης. Καουμπόης. Καμπούρης. Τελικά. Περιμένει.
Μη φας ποτέ πατζάρι-ε με πλιγούρι-ε και μαγιονεζ-ε και κέτσαπ-ε και λάδι-ε και κόκκινο πιπέρ-ε και μαύρο πιπέρι-ε - είναι σκατά. Ανακατεύεται τώρα. Πρέπει όμως να μην κάνει εμετό γιατί δεν έχει τίποτε άλλο να φάει και σε λίγο θα πάει στη δουλειά.
Διαλογίζεται στον υπολογιστή με καμπούρα. Έκλεψε πράμα από το 24ωρο. Είχε να ξυριστεί κανονικά πολύ καιρό - σαν άνθρωπος. Αυτή η μάχ 3 είναι γαμάτη. Έκλεψε λεπίδες Μαχ 3. Τώρα θα ξυρίζεται σαν άνθρωπος όχι σαν πόδι. Αυτό δεν ήταν πολύ αστείο αλλά δεν το σβήνει. Κρεμάστηκε από τη σκάλα αλλά δεν τα κατάφερε να πεθάνει. Τα σκυλιά τον κοροϊδεύουν και οι βιβλιοθήκες είναι γεμάτες με αίμα - πάντα (όχι το ζώο).


Κάνω την ανάγκη του. Αλλά κάτι μένει ακόμα μέσα σου. Πλένεις τον κώλο στην μπανιέρα αλλά πάλι κάτι μένει. Πρέπει πάντα να ξεκινάει απ' την αρχή. Κάθε φορά, κάθε φορά. Ειδικά αν φοράει λευκά εσώρουχα. Αφήνουν σημάδι, κίτρινο μπροστά και καφέ πιο πίσω. Όπως το ανέκδοτο.
Ακουμπώ στο ντουβάρι και προσποιούμαι πως κάθομαι. Τα ποδια σφίγγουν.
Κάνω κρυφή γυμναστική. Δν θελω να ξέρουν. 


Η πίεση είναι κάτω χαμηλά, ο άντρας κάθεται σταθερά στα κωλομέρια του, οι φακοί του στρέφονται προς τα αριστερά του επιπέδου της κουζίνας, οι δύο βάμβακες έχουν περικυκλώσει τον τρίτο, ο οποίος τρίτος είναι κίτρινος και ζουλιγμένος και τώρα μοιάζει με πνευστό πάλι - πνευστό σφραγισμένο στην έξοδο του με κλωστές από καπνό. Εισχωρεί μέσα του το ζαχαρώδες υγρό, του γαργαλάει την στενή του τσουλήθρα, η συσκευή ανάφλεξης κοιτάει προς το μάλλινο στήθος του, η εγγραφή για την υπομονή είναι σταθερά κάτω απ' το φακό του, στα αριστερά -  λείπει όμως ένα μικρό κομμάτι της από το κάτω μέρος. Η επιφάνεια του επιπέδου της εγγραφής είναι λεία.  


Γραμμές σε ταχυδρομικό πολτό, τυλιγμένο με μια ρόμπα εμπλουτισμένη με υγρό ξύλου. Περιμένει να αποφασίσει να εκμηδενιστεί και να φανεί φενέρι και να αποφάει απ' τα γαβαθια.


Πάτημα πλαστικού μαύρου, είναι σε στάση καθιστή, πάνω σε λευκό πλαστικό, στη μέση δεν υπάρχει τίποτα, περιτριγυρίζεται από πράσινο, όχι κανονικό, λίγο πιο γαλάζιο ίσως, χαλίκι, τα πόδια του ακουμπάνε πάνω σε καφέ πλαστικό, κάτω έχει συγκεντρωμένο χαλίκι αλλά περασμένο μ' ένα άλλο υλικό που δεν ξέρει το είναι του, τι είναι δηλαδή, περιμένει, ίσως να μην φανεί την ώρα που σκεφτόταν το πρωί, υφίσταται σίγουρα μία αδιαθεσία μέσα στο σύνολο από σωλήνες που διαφεντεύει, βάζει το μαύρο πλαστικό στην ποδιά του, κοιτάζει κάτω δεξιά για την ένδειξη της αντοχής, χέζει τώρα μ' ανοιχτά τα πόδια, ψηλά, δεν έχει σταματημό, απ' το πρωί το αναλογιζόταν, αλλά δεν ήξερε αν ήταν αυτό, τώρα όμως, στην ουσία, ακόμη δεν ξέρει αν ήταν αυτό. Περιμένει να παγώσει το κέντρο του, από μέσα αφουγκράζεται ψιθύρους, μέσα στο σαλόνι κάτι γίνεται, υπάρχει μία συγκέντρωση, ο κώλος του τώρα έχει ανοίξει αρκετά και σχεδόν πονάει, σίγουρα θα 'χει ξεπροβάλει κάποια απ' τις δυο του αιμορροΐδες, δεν τις έχει δει ποτέ - αλλά πως...δεν γίνεται αυτό - θα ήθελε να τις δει - τη μέρα άραγε ήταν κείνη που 'χε όντως προσπαθήσει να τις φωτογραφήσει με το κινητό του; Δευτέρα να' ταν; Δεν έχει καμία μνήμη τώρα. Σε λίγο πρέπει να ντυθεί, αργά, επιβάλλεται να 'ναι πολύ προσεχτικός, να στρώσει πάνω του κείνο το κατάλληλο ύφασμα που πρέπει να φορεθεί, θα σκουπιστεί πρώτα βέβαια με τρίφυλλο χαρτί, θα πλυθεί πολύ καλά στη μπανιέρα, με λεπτομέρεια χειρούργου - θα πρέπει σίγουρα να βάλει δάχτυλο μέσα του για να επιτευχθεί η όλη διαδικασία που, να, τώρα που κάθεται ακόμη στο λευκό πλαστικό, το οποίο είναι τώρα ζεστό, φαντασιώνεται να ολοκληρώνεται μ' επιτυχία και με μια ξαφνική άφιξη πετροχελίδονων. 
Άραγε ο Τρίτσης είχε κύστες;
Πέθανε ο Μαρκογιαννάκης ο λαουθιέρης.
Είναι λες κι έχω μέσα στο στομάχι μου ένα λάκκο με φίδια.
Πρέπει να πάρω τηλέφωνα αλλά δεν έχω κάρτα, πρέπει να γράψω φάρμακα. Πρέπει να χώσω κόσμο. 


Έπαιξα ποδόσφαιρο με κάτι τύπους που πρώτη φορά έβλεπα στη ζωή μου, μέσα σ' ένα σούπερ μάρκετ. Διαιτητής ήταν ο παππούς μου. Παίζαμε μέσα σ' ένα τεράστιο ψυγείο με ΦΕΤΑ.
Κρατούσα απ' το χέρι ένα μικρό κορίτσι το οποίο μετά από λίγο μεταμορφώθηκε σε σκυλάκι. Με κοίταξε για λίγο και μετά μπήκε στην παιδική χαρά του χωριού της μητέρας μου. Παρατήρησα πως καθώς μεταμορφωνόταν, το σώμα του βυθιζόταν μέσα στο έδαφος.


Ο βαθμός πόνου δεν είναι ο ίδιος σήμερα. Κόκκινο πρόσωπο και παγωμένο ύφασμα είναι το συγκεκριμένο πνεύμα.
Απέλυσαν τον Ντελούξ. Τον είδαν να κλέβει από τις κάμερες. Η συνάδελφος είπε : «καλά να πάθει...». Τον υποχρέωσαν να υπογράψει. Κοιτούσα σε φωτογραφίες το καινούριο κατάστημα στο Κολωνάκι. Έμοιαζε με ζαχαρωτό. 


Ο υπολογιστής είναι έτοιμος να πεθάνει.
Έχει το πιο σκληρό πάνω χείλος, μαζεύει μήλα, και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι. Ο φύλακας είπε πως δεν ξέρει τον κωδικό του ίντερνετ. Έμοιαζε να είναι έτοιμος να παρελάσει, λόγω της στολής. Ονειρεύεται ένα λευκό Καρέλια φίλτρο πάνω στο σκληρό εκείνο χείλος. Ο γιατρός έγραψε κι άλλο φάρμακο. Έχει ήλιο αλλά κάνει κρύο, λίγο, φυσάει βασικά. Τα γάντια τα βρήκε πεσμένα στη μηχανή δίπλα. Ευτυχώς.


Η γυναίκα είπε πως έχω τα πιο σάπια αρχίδια που έχει δει αλλά τουλάχιστον, δόξα το Θεό, έχω ωραίο καβλί.


Προσπάθησα να κρεμαστώ απ' τη σκάλα της πίσω αυλής. Δεν τα κατάφερα. Έπεσα με το πρόσωπο μέσα στην άμμο της γάτας. Πρέπει να την αλλάξω γιατί μυρίζει όλο το στενό. 


Καταπίνω χάπια. Ήρθε η άνοιξη. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Δεν ξέρω που είναι η συνάδελφος - έχω να τη δω καιρό τη συγκεκριμένη. Δεν έχω πάρει ακόμη τηλέφωνο τον πρώην προϊστάμενο. Δεν ξέρω αν πρέπει ή αν θέλω. Λέω από μέσα μου «ήρθε ο καιρός να τα παρατήσεις». 


Το παν είναι να μην πανικοβληθείς. Άναψε. Τσαφ. Περίμενε. Σκέψου το λίγο πιο ψύχραιμα ίσως, ίσως να μην το σκεφτείς καν. Περίμενε λίγο ακόμη. Περπάτησε μέχρι την κουζίνα, βάλε ένα ποτήρι νερό. Κάτσε λίγο. 
Χάπι ψευδάργυρου. Δύο τσιγάρα. Εισπνοή pulmoton.
Καθισμένος στη κουζίνα, μισό στριφτό από προχθές, μάλλον, black metal techno με δύο μπάσα, πρέπει να πάω στη δουλειά, βαριέμαι, δεν χωνεύω πολύ το περιβάλλον εκεί, με όλα αυτά τα εξώφυλλα να σε κοιτάνε, όλοι οι πελάτες να σε κριτικάρουν σιωπηλά (όχι πάντα δυστυχώς), στο σπίτι η ατμόσφαιρα κάπως τεταμένη, λόγω του μνημοσύνου της κ. Π., συμβαίνουν όμως αυτά, δεν πειράζει. Μπορεί βέβαια όλα αυτά που έχω μέσα στο κεφάλι μου να είναι λάθος, δεν λέω όχι, δεν το αρνούμαι, ίσως να είναι δικό μου το φταίξιμο. Οπισθοχώρηση μπροστά από τις βιταμίνες, ειδικά τη βιταμίνη C, λόγω καύσου, αλλά και πάλι, πρέπει να είσαι...όχι...δεν λέω τίποτα...κοιτάω το ρολόι, τέσσερις παρά. Ο καφές είναι καλός. Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να πάρω λεωφορείο, η αδερφή μου ακούστηκε καλά, αυτό είναι θετικό. Μία ολόκληρη γαβάθα με πλιγούρι και γιαούρτι, κάπως καλό, κάπως ζοφερό οπτικά, συνεχίζω να γράφω το καινούριο μυθιστόρημα για το πολυκατάστημα, όπου κι εργάζομαι, φυσικά και είμαι χέστης, φυσικά και δεν προσπαθώ να διεκδικήσω τα δικαιώματα μου - δεν υπάρχουν δικαιώματα σε αυτή τη φάση των γεγονότων (από τις αγαπημένες μου φράσεις). 

Με σκούντηξε η υπάλληλος στο 24ωρο. Μου ζήτησε αμέσως συγνώμη. Προσπάθησα να της πω κάτι αλλά με προσπέρασε γρήγορα. Μπροστά μου βρήκα ένα τοίχο από προμηθευτές. Πέντε πορτοκάλια και ένα μήλο μέσα στην σακούλα μου. Μου πρότεινε να μου βάλει διπλή σακούλα αλλά της είπα πως μένω εδώ δίπλα. Πήρα μία λανσοπραζόλη.


κατουράω κόκκινο κάτουρο
ουζάκι στην τσέπη, πουλμοτόν, δηλαδή κάτι σαν...κάτσε να δω στον Γαληνό...τέκνο...λίγο....όχι πολύ...ωραία ναι...Pulmoton...Βουδεσονίδη...Φορμοτερόλη. να edo

Έχω περπάτημα...


tis poutsisa - klidosa ola ta eggrafa sto scribttr - apo do ke pera tha ime tromera kakos kai plousios.


Στυλιανός Ου - Π    I     T    Σ    Α  - Αδιόρθωτα Διηγήματα - εκδόσεις Λούμπεν 2016




putting the S from the Street smashed under the tires of the Magician


animals, plants & other things /// ζώα, φυτά & άλλα πράγματα

mayro igro pano sto lofaki, xyta xeria, leyka, o skopos tou lobou sou ine i agripnia tis siderenias mou glossas, iserhomenos ki exerhomenos ap;o ton neo planiti soy, katourisa ston kormo mias mourias.


Είναι πρωί και οι αφέντες κοιμούνται πολύ βαθιά μιας και χτες πίνανε ρακές στο Μπόιλερ. Η Μοιρολογίστρα γάτα κλαίει έξω από την πόρτα του υπνοδωματίου Τους, η φίλη της το παίζει νεκρή. η Μοιρολογίστρα φοράει τσεμπέρι γριάς και κάνει ΜΑΟΥ ΜΑΟΥ ΜΑΟΥ όλη την ώρα μέχρι οι αφέντες να ξυπνήσουν, να κάνουν μερικές κωλοτούμπες πάνω στο ζεστό κρεβάτι και να σηκωθούν να τις ταϊσουν επιτέλους. Η αφεντικίνα πάει να κάνει πιπί και η νεκρή γάτα ζωντανεύει και πηδάει πάνω στο πλυντήριο. «Θα την ξέσκιζα αν με κουτουλούσε» λέει η αφέντρα. «Φτιάξω καφέ» λέει ο τρελός αφεντικίνος που του έχει στρίψει λίγο. Και οι δύο ονειρεύονται μία ζωή γεμάτη δόξα και λέλουδα, χαλιά και ζωή χωρίς παπούτσια και ξυπνητήρια. 


The homeless thing stands on the bus stop. Previously she kicked him on the leg and he cursed her - he tried to stop her valuable consetration on the street cement. The HT asks for a lighter. LADIES AND GENTLEMEN SOME FIRE NEEDED HERE he screams. A blackish guy with a moustache and a trempling hand gives him some fire. The HT smokes and speaks with the girl. She reminds her of someone she used to knew from highschool. The HT's feet are bare and it is like an animal, long nails and stuff. - Don't you...are you cold? - Noooo, i'm used to it. - But it's winter...maybe some socks - Nooo...i have long nails and they are...i'm ripping them off. Shit man. The 732 bus came and they did not speak - the boy and the girl - for some time. - I'm sorry for kicking you back there...it's very important for me to consentrate...- I' m gonna hit you in the face if you kick me again, says the boy. Someone speaks very loudly in the bus and the bus is so fucking slow. They watched Persona. They smoked weed and they could not sleep at all. Solid shit. Life is decomposing constantly and the boy talks shit all day long and the girl screams like a saviour machine. 


She is tender but mysterious. She likes to play the flute. She smokes Camels. She prefers hot water and she is doing a lot of turnarounds and other gymnastic tricks. She likes Ingmar Bergman and when se watched Persona she felt sexy and horny. She is a cat person. She likes shoplifting. She sleeps a lot. She prefers vodka and gin. She doesn't like animal jokes. She eats a lot of olive oils. She works as a part time receptionist for a cardiologist. She loves pools.


This octapus is full of sun and it stands on a stone on the mountain like a man with a herd. It feels unable to do anything, to continue living, but it wants to be positive with life in general. It fears that his mate will abandon him cause it is so boring and it works 40 hours a week like a stupid dumb-o ass nigga octapus. It hates his face cause it reminds him Billy Childish, even his friends told him that. He resides in places like Boiler or Cantina Social or some unknown street. He recently dyed his body yellow and started taking lessons of pilates. He thinks he is no more funny as it used to be, he plays in a band with a female dumbo octapus. He does 10 push ups a day and his only eye is fucked cause of an eye disease. He is generally fucked. He works in a bookstore full of sharks and whales. He hates the ocean. He likes Chamomile, rice, eggs, spaghetti, bread, coke, tobacco and weed. Yesterday he got drunk with a friendly squid. They drunk wine, whisky, beer...a lot of beer. He woke up shattered. He helped his mate to dye her hair. He feels numb. He wants to quit his job but he is afraid of his financial situation - it wants to work less and less till it hits ZERO. He is an octapus of honor and faith. He writes poems like a romantic poet from the past somewhere in England. It is practically retarded.

older 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10


εκδόσεις λούμπεν - βλιβλία σε ψηφιακή μορφή:

πίτσα - 2016 - διηγήματα - νιου σσχιέτ!!
οι γρόθοι - 2013 - διηγήματα 
γούντι άλεν   2012 - μυθιστόρημα 
μπυρόρακο για τον μεσσία - ποιήματα  2012
ποτέ δεν φωνάζουμε την αστυνομία - 2011 - αστυνομικό (Σειρά Κοβαλένκο - μέρος 2)
με τη ψυχή στη κάλτσα - διηγήματα - 2010 


Στυλιανός Ου - Π    I     T    Σ    Α  - Αδιόρθωτα Διηγήματα - εκδόσεις Λούμπεν 2016




ΟΙ ΓΡΟΘΟΙ - Διηγήματα για λουμπενιάρηδες

διηγήματα, σελ. 208

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΥΜΠΕΝ - 2013 - ψηφιακή έκδοση 2015

....Μπήκε στην Παναγίτσα και άναψε ένα κερί, μερικές γριές τον κοιτούσαν παράξενα, δεν έδωσε σημασία, έκανε το σταυρό του από συνήθειο, ήταν ωραία και δροσερά μέσα στην εκκλησία, κοίταξε γύρω του και άνοιξε με ένα μικρό σουγιά το παγκάρι και πήρε τα χρήματα από μέσα, κάποιος κάτι φώναξε, έμοιαζε με φωνή παπά, ο Τάκης άρχισε να τρέχει, από πίσω του ανεμίζανε κάτι ράσα, ο παπάς έμοιαζε με το Μπάτμαν, τον κυνηγούσε, ο παπάς τον πρόλαβε και του έριξε αεροκλωτσιά, ο Τάκης έπεσε κάτω και άρχισε να παλεύει με μία γριά και έναν παπά, η γριά ήταν δυνατή σαν νίντζα και του τραβούσε το μπουφάν, ο παπάς του έριχνε κλωτσιές, ο Τάκης συγκέντρωσε όλο του το Τσι και έκανε μία κίνηση Κουνγκ Φου απεγκλωβισμού και τους έριξε και τους δύο κάτω, παπά και γριά, άρχισε πάλι να τρέχει με ένα φονικό χαμόγελο στο στόμα και τη καρδιά του να χτυπάει σαν τρελή.
Κοίταξε παραπέρα τι είχε κλέψει και ήταν γύρω στα 160 ευρώ. Μια χαρά, σκέφτηκε, ο Θεός να τους έχει καλά...

διάβασε το δωρεάν εδώ


μυθιστόρημα?, 381 σελ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΥΜΠΕΝ - 2012 - ψηφιακή έκδοση 2015

Η Ελένη Μενεγάκι, μία nerd-νοικοκυρά-εισοδηματίας, έχει ανιψιό τον Γιάννη Τσιμιτσέλι, έναν ανερχόμενο νέγρο υπαρξιστή συγγραφέα και μεταφραστή. Η Δανάη Σκιάδι, πτυχιούχος νομικής και πρώην υπάλληλος μεγαλοβιβλιοπωλείου που φοράει πάντα vans και οδηγάει σκουτεράκι, λαμβάνει ένα κουτί από τον Χριστόφορο Παπακαλιάτι που πάσχει από χρόνια “επιπλομαλάκινση amazon” και παίρνει σύνταξη αναπηρίας από τα 15 του. Η Μαίρη Τσώνι, η αδιόρθωτα ενοχική φίλη της Δανάης Σκιάδι, καβαλάει ποδήλατα μέσα στη νύχτα και υιοθετεί έντομα και έχει μία όχι και τόσο επιτυχής μακροχρόνια σχέση με τον Άρη Σερβετάλι που είναι νυχτερινός φύλακας σε εργοστάσιο παιχνιδιών για σκύλους και ζει στο σώμα ενός Βορειοκορεάτη υπαρξιστή gamer.
Κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα από τη ζωή του, ούτε κι από τις ζωές των άλλων. Όλοι μιλάνε μέσω Gmail chat, μέσω τηλεφώνου ή συναντιούνται στις διάφορες "παλιοκαργιόλες" της Λυών προσπαθώντας να "επικοινωνήσουν". Χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι, έχουν πολλά κοινά σαν άνθρωποι αλλά αν κάποιος τους άκουγε να μιλάνε θα έλεγε πως είναι εξωγήινοι. Η γλώσσα τους είναι σα γυαλόχαρτο και ο ένας γλύφει τη γούνα του άλλου, μπαινοβγαίνουν μέσα στα σώματα τους και σχεδόν όλοι νομίζουν ότι είναι ή θέλουν να γίνουν υπαρξιστές συγγραφείς με Νόμπελ.
Ο Ρέιμοντ Κάρβερ με σύνδρομο Τουρέτ.

διάβασε το δωρεάν εδώ




εκδόσεις λούμπεν 

Ο Κώστας Κοβαλένκο σε νέες περιπέτειες...Ηράκλειο, Λυών..τρελά μπλεξίματα με τη μαφία του Ηρακλείου...μαχαιροβγάλτες, βουντού, γυμνά κορίτσια και πολύ πολύ κακό γράψιμο..ευχαρίστηση για τις μάζες. Απολαύστε το φίλοι.


γυμνά τρολ 

(νεφέλη 2013)


Τα Γυμνά τρολ δεν είναι τίποτε άλλο παρά τρελές ιστορίες για καθημερινούς ανθρώπους που είναι εγκλωβισμένοι μέσα στη ζούγκλα του τσιμέντου. Σύντομες ιστορίες, ιδιότυπες, βλάσφημες και αστείες μ’ έναν τραγικό τρόπο. Κανείς δεν θα ’θελε να του συμβεί κάτι τέτοιο. Όλοι θα γελάσουν όμως αν κατά λάθος πέσεις κάτω μπροστά τους. Έτσι είναι η φύση των πραγμάτων. Τα Γυμνά τρολ είναι μια συλλογή διηγημάτων προορισμένα να δημιουργήσουν ένα νέο λογοτεχνικό είδος που οι απόγονοί μας στο μέλλον θα το αποκαλούν «λογοτεχνία τουαλέτας» χαμογελώντας πονηρά.

δελτίο τύπου


Στον Ιανό κατά τις 18:00 το απόγευμα,
"παρουσίαση" κάτι του "Οι Σημαίες δεν ανεμίζουν τη νύχτα".

(Δεν ξέρω τι θα κάνω εκεί πέρα. Μου είπανε να πάω).

Αισθάνομαι σαν αυτό:

 φαίνεται να είναι σαν "Dοnny Darko-ειδές"


Οι σημαίες δεν ανεμίζουν τη νύχτα 

(εκδόσεις Νεφέλη - 2013)

Νουάρ νουβέλα

Ο Κώστας Κοβαλένκο είναι αυτοφωράκιας.
Ο Κώστας Κοβαλένκο είναι πάντα πιστός στον εργοδότη του 
και μπαίνει στη φυλακή για χάρη του τα τελευταία δέκα χρόνια.
Μέχρι που το ίδιο του το αφεντικό τον πρόδωσε.
Μετά την αψυχολόγητη απόφαση του εργοδότη του και νονού 
της νύχτας της Αθήνας, τον εκ Φινλανδίας πρώην κατάδικο Μίκα 
Τανάλια, να του κόψει ένα δάχτυλο με το ψαλίδι του κλαδέμα-
τος, ο Κώστας Κοβαλένκο αποφασίζει να τον εκδικηθεί αναζη-
τώντας τη χαμένη δικαιοσύνη και το χαμένο του δάχτυλο.
Μία αιματηρή, ξέφρενη πορεία αποτυπωμένη με τη σκληρή 
γλώσσα του δρόμου, ένας αγώνας ταχύτητας χωρίς κανόνες, 
ενός ανθρώπου που, ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, γυρεύει 
μανιασμένα την ελευθερία του. Ένα αστικό νουάρ b-movie που 
το τέλος του ανατρέπει όλα τα κλισέ του είδους.


Γούντι Άλεν 
εκδόσεις λούμπεν 2013

Οι ζωές 6 ανθρώπων στη Λυών της Γαλλίας μεταφρασμένη μέσα από το Gmail chat, το iphone, το email και το στόμα.

Είδος : Μυθοπλασία ίντερνετ, λογοτεχνία ίντερνετ.

τυχαίoκαταστρεπτικά, αριθμημένα αποσπάσματα Γούντυ Άλεν εδώ.


ο θάνατος μου

                                                           της φιλίππας δημητριάδη

Ήρθες και με σκέπασες με μια πικέ κουβερτούλα. Φρεσκοπλυμένη την είχε η μάνα σου, μα η μυρωδιά της μου θύμισε νοσοκομείο. Άρχισα να τρέμω και παρόλο που με φάσκιωσες σα μωρό παιδί, εγώ έτρεμα κι έτρεμα όπως όταν ξυπνάς από τη νάρκωση. Αχ, πόσο θέλω να κοιμηθώ! Μα φοβάμαι ότι όταν κλείσω τα μάτια μου θα πεθάνω. Αχ, πόσο θέλω να πεθάνω! Μα φοβάμαι ότι δε θα λείψω σε κανέναν. Ανασφάλεια.

Δε στο ‘χω πει, αλλά καμιά φορά για να με πάρει ο ύπνος σκέφτομαι την κηδεία μου. Μακάβριο δεν είναι; Αλλά πιστεύω ότι κι εσύ τη σκέφτεσαι. Όλοι σκεφτόμαστε το θάνατό μας κάπου, κάπου. Ίσως εγώ να τον σκέφτομαι πιο συχνά. Παράνοια.

Θα ‘θελα να βρέχει, όπως στις ταινίες, γιατί δίνεται έτσι η εντύπωση πως όλη η πλάση θρηνεί για ‘σένα. Απληστία. Θα ‘θελα επίσης να ‘ταν εκεί όλοι οι πρώην γκόμενοι μου και να κλαίνε. Να κλαίνε που δεν μ’ αγάπησαν αρκετά, που δε με φρόντισαν, που δε με ξαναπήραν τηλέφωνο, που με απάτησαν. Κι αυτοί που πλήγωσα εγώ, να κλαίνε επειδή μου θυμώσανε, επειδή με βρίσανε, να νιώσουν ότι με αδικήσανε και να μου τα συγχωρέσουν όλα. Εγωισμός.

Και οι φίλοι μου όλοι να ‘ναι ‘κει και να κλαίνε κι αυτοί απαρηγόρητοι θα ‘θελα. Να μετανιώνουν χίλιες φορές για τις στιγμές που με κράξανε πίσω απ’ την πλάτη μου, που δε μου δείξανε πως μ’ αγαπάνε, κι αυτοί που πλήγωσα εγώ κι αυτοί να κλαίνε, επειδή μου θυμώσανε, επειδή με βρίσανε, να νιώσουν ότι με αδικήσανε και να μου τα συγχωρέσουν όλα. Εγωισμός².

Α! Και δε θέλω ταφή. Σημείωσε το αυτό σε περίπτωση που δε ξυπνήσω ποτέ. Δε ξέρεις καμιά φορά! Καύση θέλω. Και να βάλετε τις στάχτες μου σε μικρά γυάλινα βαζάκια και να τις δώσετε στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους για να τις σκορπίσουν κάπου που είχαμε ζήσει κάτι ωραίο μαζί. Έτσι θα μπορώ να καταφέρω αυτό που η επιστήμη δεν έχει κατορθώσει ακόμα ή τουλάχιστον δεν είναι γνωστό ακόμα σε ‘μας. Την τηλεμεταφορά. Αλλά με μια πιο μεταφυσική essence. Ματαιοδοξία.

Θα ‘θελα ακόμη, εκεί που θα ‘ναι όλοι μαζεμένοι έξω από το κρεματόριο, να διαβαστεί ένα γράμμα που θα ‘χω γράψει σε περίπτωση θανάτου μου. Τα ‘χω στο μικρό μπαουλάκι στο κάτω μέρος της ντουλάπας μου. Γράφω συχνά τέτοια γράμματα. Ανά δύο χρόνια, ίσως και περισσότερα. Μάλλον θα ‘πρεπε να γράψω ένα τέτοιο πάλι όταν ξυπνήσω. Αυτό το γράμμα θα εξηγεί όσα δεν καταλάβαιναν οι άλλοι γύρω μου όσο ζούσα και θα ζητάει αρκετές συγνώμες. Το ξέρω, το ξέρω. Το σωστό είναι να τις ζητάς όσο μπορείς και το κάνω πίστεψε με. Αλλά να, για μερικές είναι πια πολύ αργά και τις μαζεύω όλες εκεί σε δύο σελίδες και εξιλεώνομαι. Ουτοπία.

Κι αν ακόμα αράζουμε παρέα μέχρι τη μέρα που θα πεθάνω, θέλω να πας και να κλείσεις το facebook μου γιατί δε θέλω να γεμίζουν τον τοίχο μου με την «Αγάπη» του Θηβαίου! Εντάξει; Τα σιχαίνομαι αυτά. Οι κωδικοί είναι κι αυτοί στο ίδιο σημείο με το γράμμα, να ξέρεις. Μα πάνω από όλα ένα με νοιάζει. Τα γραπτά μου. Σε παρακαλώ ψάξε παντού και βρες ό, τι θα ‘χω γράψει μέχρι τη μέρα του θανάτου μου και φρόντισε τα. Πολύ θα ήθελα να πάλευες για να εκδοθούν σε κανένα μικρό βιβλιαράκι. Έτσι όπως αναγνωρίστηκαν κι άλλοι καλλιτέχνες μετά θάνατον, κι εγώ. Υστεροφημία.

Η μυρωδιά από την κουβέρτα δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Δε μ’ αφήνει καν να πεθάνω. Μα τι στο καλό; Τι κάνεις; Ω! Όχι πάλι αυτή τη μαλακία το ξυλάκι με το βαμβάκι! Δε θέλω να μου βρέξεις τα χείλη, άσε με! Νιώθω γριά όταν το κάνεις αυτό! Και σου πα, θέλω να πεθάνω νέα, γιατί θα πεθάνω άφθαρτη. Δεν είναι υπέροχο που θα με θυμάσαι πάντα όμορφη; Θα μπορείς άραγε να αυνανίζεσαι με την ανάμνησή μου χωρίς ενοχές ή χωρίς να νιώθεις νεκρόφιλος; Πολύ θα ‘θελα να μου λύσεις αυτή την απορία, γιατί με στεναχωρεί κάπως το γεγονός που δε φτιάχνεσαι πια με τη σκέψη μου. Αρρώστια.

Νιώθω ένα τσίμπημα στο αριστερό μου χέρι. Δε σταματάει. Άχρηστες νοσοκόμες, βλαχάρες! Σταματήστε να με σκαλίζετε! Σας έχω πει εκατοντάδες φορές πια είναι η καλή μου φλέβα. Μη τις αφήνεις να με ταλαιπωρούν άλλο, θέλω να κοιμηθώ. Κι έλα λίγο πιο κοντά, όπως πριν που έγειρες για να με δροσίσεις γιατί η φυσική σου μυρωδιά υπερνικάει αυτή της πικέ κουβερτούλας. Και μου έλειψε τόσο πολύ όλες αυτές τις ώρες στο χειρουργείο. Και πιο πολύ απ’ όλα θέλω όταν βγω από ‘δω μέσα να μ’ αφήσεις να σε πιω, να φύγει αυτή η απαίσια γεύση που έχω από τα ναρκωτικά που μου δίνουν! Αγάπη.

Ξύπνα! Παραμιλάς! Ξύπνα! 


τυχαίoκαταστρεπτικά, αριθμημένα αποσπάσματα από το νέο μιθιστώριμα με τίτλο:

                       ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ


    Ήθελε να είναι καλυμμένη με το φωσφοριζέ σπέρμα του Γιάννη Τσιμιτσέλι σε όλο της το κορμί, να έχει δύο μεγάλα, απαλά, φουντωτά αυτιά σαν αρκουδάκι και τα πόδια της να είναι από λάστιχο. Το κάθε της βήμα θα έπιανε τουλάχιστον τριακόσια μέτρα (θα ήταν σχεδόν σαν να πετάει) και κάθε φορά που θα προσγειωνόταν τα πάντα θα μύριζαν φράουλα και Paco Rabanne XS black


Ο Γιάννης Τσιμιτσέλις τη ρώτησε εαν ήθελε κάποια στιγμή, αύριο, να πηγαίνανε να κλέψουν ρούχα από το Gap κι εκείνη είπε πως δεν είχε πρόβλημα.


 Ο Γιάννης Τσιμιτσέλις αισθάνθηκε καλύτερος άνθρωπος μετά που έπλυνε τα δόντια του.


    Άνοιξε η μύτη της. Μία κόκκινη σταγόνα έπεσε πάνω στο πιάτο. Έκοψε λίγο χαρτί κουζίνας, το έκανε μπαλάκι και το έβαλε μέσα στο αριστερό της ρουθούνι. Συνέχισε το φαγητό της και σιωπηλά ήθελε να εκδικηθεί τον πατέρα της που της είχε κληροδοτήσει το άνοιγμα της μύτης και ήθελε να του κόψει το πουλί με μία πένσα.


Ο Γιάννης Τσιμιτσέλις είπε στη Δανάη Σκιάδι πως σκεφτόταν το θάνατο συχνά γι’ αυτό και έκανε πολύ υγιεινή ζωή, εαν εξαιρούσες τα φαρμακευτικά ναρκωτικά που έπαιρνε για να περνάει καλά.


  «Είμαι μία τυχαιοζωοκαταστρεπτική οντότητα που έχει πόδια και στόμα και τυχαίνει να είμαι κόρη της μαμάς» έγραψε η Δανάη Σκιάδι στο Gmail chat.


Αισθάνεται ήδη τους μυς του να χαλαρώνουν και αισθάνεται σαν όρκα φάλαινα. Της είπε πως αρχίζει να ακούει ήχους από όρκα φάλαινα.


 Έσπαγε πράγματα με τον κώλο της όταν οι γονείς της έλειπαν σε διακοπές.

«Θέλω να χαστουκίσω με τα κωλομέρια μου τον Κρισναμούρτι» είπε η Δανάη Σκιάδι.


«Ψωλή και πέος και οργανικά λαχανικά» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις και αισθάνθηκε «κάπως» περήφανος που είπε κάτι τόσο «έξυπνο» που περιείχε μέσα του βρισιά ψωλής.

«Οι παλιοκαργιόλες είναι παλιοκαριόλες» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις.


Googla-ρε τη λέξη Zoloft και διάβασε μία πρόταση που έλεγε: «Πλέουν στον ωκεανό του άγχους».

 «Ο Νίκος Καζαντζάκης παίζει Mortal Combat με τον Κρισναμούρτι και ο Κρισναμούρτι του κάνει fatality με μία ουδέτερη έκφραση προσώπου» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις στο Gmail chat.
 Η Ελένη Μενεγάκι δεν είχε τι να κάνει και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν να πάει για μακελειό με όπλα στα καινούρια Starbucks του Βιλερμπάν αλλά μετά το ξανασκέφτηκε και είπε πως θα ήταν ακόμα καλύτερα να πήγαινε στην παλιοκαργιόλσ του Ποντ Μερό και να έβλεπε για λίγο τις πάπιες να κατουράνε σκατάκια, παίρνωντας από τα Starbucks έναν παγωμένο καφέ με γεύση μόκα χωρίς να κάνει μακελειό με όπλα.


    «Ελαφρώς παραμορφωμένη χελώνα καρέτα καρέτα σκοτώνει με μαχαίρι τον Justin Bieber και πετάει πτώμα μέσα σε τρύπα σπηλειάς μαζί με άλλα επώνημα πτώματα χόλυγουντ» είπε η Ελένη Μενεγάκι στο Gmail chat.

«Όχι μέλλον» είπε η Ελένη Μενεγάκι στο Gmail chat.

«Θέλω να είμαι Εβραίος» είπε η Ελένη Μενεγάκι στο Gmail chat.

   «Μεγαλώνεις και το πέος σου μαυρίζει και γίνεται σαν ένα κομμάτι πλαστικό που έπεσε σαν μετεωρίτης από άλλο πλανήτη και κόλλησε πάνω σου, ανάμεσα στα πόδια σου» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις στο Gmail chat.


    «Θέλω να ερωτευτώ κάτι, οτιδήποτε» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις στο Gmail chat.

«Ρώτησα το γιατρό αν τα μικρόβια κάνουν σκατάκια μέσα μας» είπε η Ελένη Μενεγάκι στο Gmail chat.

«Πρέπει να προσέχεις τα κoμμάτια τεχνολογίας σου» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις στο Gmail chat.

«Η Νανά Μούσχουρη είναι πολλοί ακτιβιστές κολλημένοι μαζί» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις στο Gmail chat.

   Σκέφτηκε Καμύ και μετά σκέφτηκε πόσοι άνθρωποι είχαν πεθάνει σε σύνολο σε όλα τα χρόνια που υπήρχε ο άνθρωπος στο σύμπαν και μετά σκέφτηκε βρώμη και γάλα και τουαλέτα.
    Σκέφτηκε πως ήθελε να κάνει παιδιά και τα παιδιά της να ήταν σαν τα τρία νιντζάκια ή τα εφτά κατσικάκια ή κάτι τέτοιο.

 Σκεφτόταν να μπαίνει σε εξωτικό κομμωτήριο, σε κάποιο από τα πολλά νησιά του Ειρηνικού ωκεανού και να λέει με περηφάνεια: «Γειά, σήμερα θέλω χτένισμα μαριχουάνα».


Μετά σκέφτηκε πως και τα δύο φύλα την είχαν πουτσίσει αλλά δεν πείραζε γιατί όλοι είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν ή απλά δεν προλάβαιναν, ιδιαίτερα στα χρόνια του Μεσαίωνα που όλοι πέθαιναν στα τριάντα τους και όλοι είχαν να πολεμήσουν κάπου ή κάτι τρομερά δύσκολο να κάνουν, όπως το να φέρουν έναν κουβά νερό μέσα στον χιονισμένο χειμώνα από το μολυσμένο ποτάμι, ένα χιλιόμετρο μακρυά από την καλύβα τους, εκεί που είχε πεθάνει ένας τάρανδος που συνέχεια έλεγε από μέσα του όχι μέλλον.


«Ο κώλος είναι το μουνί του μέλλοντος» είπε η Ελένη Μενεγάκι και γέλασε σαν ύαινα και χάιδεψε το λαιμό του Χριστόφορου Παπακαλιάτι με τρυφερότητα. Μία τρυφερότητα που στον Χριστόφορο Παπακαλιάτι φάνηκε να πηγάζει από το κέντρο του σύμπαντος, ένα σύμπαν που ήταν η «εκκλησία» της αγάπης και που η αγάπη ήταν η μοναδική θρησκεία όπου ακόμη και οι άψυχες, φαινομενικά, πέτρες πίστευαν σε αυτή σιωπηλά τις νύχτες και τις μέρες και όλα μέσα σε αυτό το σύμπαν πάντοτε θα ήταν αποστασιοποιημένα και nice.


    Η λέξη «φέρετρα» τους προκαλούσε υπερβολική τάση προς υπαρξιακή απελπισία και μία αίσθηση πως την έχουνε πουτσίσει για τα καλά αλλά και μία ηρεμία και μία διαύγεια ανεπανάληπτη.

«Είμαι αράπης» είπε η Ελένη Μενεγάκι.


«Αυνανισμός είναι η απόδραση από την λογοτεχνία (αυτό το είπε κάποιος άλλος) και πως το σεξ είναι η απόδραση από τον αυνανισμό (και αυτό το είπε κάποιος άλλος) και πως η λογοτεχνία είναι η απόδραση από το σεξ (αυτό το είπα εγώ) αλλά όχι απαραίτητα ο λόγος της ύπαρξης του αυνανισμού» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις γεμάτος τύψεις ύπαρξης που είπε κάτι που είχε πει κάποιος άλλος αλλά του άρεσε τόσο πολύ που ήταν σαν να το είπε εκείνος και τελικά κατάφερε να μετατοπίσει τις τύψεις συνειδήσεως του κάπου αλλού, κάπου που δεν μπορούσε να τις δει καθαρά και έτσι έμεινε ήσυχος και με μία ουδέτερη έκφραση προσώπου.

      «Έχει κάτσει ένα κομμάτι καρύδι στον αριστερό μου τραπεζίτη» είπε η Ελένη Μενεγάκι.
    «Σε ποιον τραπεζίτη» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις και κοίταξε το στόμα της Ελένης Μενεγάκι με μία ουδέτερη έκφραση στο πρόσωπο.

    Η Ελένη Μενεγάκι άνοιξε το στόμα της και έβαλε το δάχτυλο της μέσα στο στόμα της για να του δείξει πιο δόντι εννοούσε και ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις κοίταξε αλλά δεν κατάλαβε τίποτα.


«Είμαστε γαμηστεροί» είπε η Ελένη Μενεγάκι.

«Ψωλή Κρισναμούρτικη» είπε η Ελένη Μενεγάκι.

    «Χμμ. Νομίζω mumblecore» είπε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτις.

    «Ναι, χμ...mumblecore» είπε η Ελένη Μενεγάκι.

    «Γκρεμίσω κτίρια και σκοτώσω κόσμο με το κούτελο μου. Θα είναι συγχρόνως και αυτοκτονία» είπε η Δανάη Σκιάδι στο Gmail chat.

    «Μετά θα καβαλάμε ποδήλατα μέσα στη νύχτα και θα υιοθετούμε σκύλους» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.


«Μελοδραματικές φράσεις πρέπει να ειπωθούν και μπάτσος να δώσει αεροκλωτσιά σε μπάτσο» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.


«Πολιτική» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.


 «Μην κοροϊδεύεις. Δεν είναι και τόσο αστείο. Θα σε γαμήσω σαν σκυλί» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat και χαμογέλασε ανεξέλεγκτα.


Μετά σκέφτηκε τη φράση girl with chubby tits και τη φράση beer pong turns into first time with strapon και τη φράση two girls tease and face sit.    

Η Μαίρη Τσώνι αισθανόταν πως από στιγμή σε στιγμή το δικό της κεφάλι θα γύριζε 360 μοίρες και πως μέσα από το τασάκι του αυτοκινήτου θα πεταγόταν μία τεράστια βασιλική κόμπρα.


«Κι εγώ έχω το ίδιο πρόβλημα. Δεν είναι εύκολο να φτιάξεις μία καλή playlist στο YouTube» είπε η Μαίρη Τσώνι.

«Πουτσιστάν» είπε η Μαίρη Τσώνι.

Και οι δύο ήθελαν να πιστεύουν πως είναι vegan αλλά στην ουσία δεν ήταν. Δεν ήταν ούτε καν χορτοφάγοι. Δεν ήξεραν αν ήταν τίποτα απολύτως. Δεν ήξεραν αν ήταν άνθρωποι ή αν ήταν έστω οι εαυτοί τους. Δεν ήξεραν τίποτα. Αυτό ήταν απόλυτα ικανοποιητικό και τρομερά ανακουφιστικό. Οι διάδρομοι μέσα στα κόκκαλα τους γυάλιζαν από καθαριότητα, έμοιαζαν με διαδρόμους νοσοκομείου.

     «Γαμήθηκα» είπε η Δανάη Σκιάδι.
    Η Μαίρη Τσώνι έπιασε το μαρούλι από το τσιμεντένιο οδόστρωμα και το έβαλε στο στόμα της με μία αηδιαστικά απότομη κίνηση. Άρχισε να το μασάει και μετά από περίπου τρία δευτερόλεπτα μασίματος το κατάπιε.
    «Aids» είπε η Δανάη Σκιάδι και χαμογέλασε ανεξέλεγκτα.


Η Μαίρη Τσώνι αισθάνθηκε πως αυτή η σκηνή (η παράδωση του αντιτίμου του στοιχήματος στα χέρια της) ήταν «κάπως» μεταφυσική, προφητική, σχεδόν συμβολική και απόλυτα ικανοποιητική για τον εγωισμό της. Αισθάνθηκε σαν μόλις να είχε φτάσει σε οργασμό. Είχε καιρό να φτάσει σε οργασμό. Συχνά κατηγορούσε γι’ αυτό τον Άρη Σερβετάλι. Ποτέ δεν του το είχε πει κατάμουτρα γιατί τον φοβόταν επειδή ήταν μισός Κορεάτης και οι Κορεάτες έσφαζαν κόσμο με μαχαίρια.


Μετά από μισή ώρα έφυγαν από την παλιοκαργιόλα. Είχαν πάρει και οι δύο το χαμόγελο του σκατιάρη.

  Άρχισε να πιστεύει πως ήταν ψεύτης αλλά το να είσαι ψεύτης στο twitter δεν ήταν και τόσο αμαρτία. Δεν ήξερε τι ήταν αμαρτία ή μάλλον ήξερε τι ήταν αλλά προσποιούνταν πως δεν ήξερε. Ο Άρης Σερβετάλις ήταν λιγάκι θρήσκος. Η μαμά του ήταν Κορεάτισσα αλλά εκείνος δεν ήθελε να πιστεύει στον Βούδα όπως εκείνη. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας. Προτιμούσε τον Χριστό γιατί ήταν πιο γαμηστερός. Ο Βούδας ήταν παχύσαρκη όρκα φάλαινα και είχε τεράστια αυτιά. Ο Χριστός ήταν πιο γαμηστερός.

     Προς το παρόν δεν αισθανόταν τίποτα. Ένα μεγάλο κενό υπήρχε στη θέση αυτού που θα έπρεπε να αισθάνεται. Μπορούσε να βάλει εκεί μέσα ότι ήθελε, να το αποθηκεύσει και να το χρησιμοποιήσει για μεταγενέστερη χρήση σε περίπτωση ανάγκης, σε περίπτωση που χρειαζόταν επειγόντως ένα συναίσθημα θα μπορούσε να το πάρει από εκείνον τον κενό χώρο.
        Έγραψε κάτι στο twitter.

       «Ακούω πανκ. Αισθάνομαι σαν υπέρβαρη γάτα μέσα σε βίντεο κλαμπ που κοιτάει τις ρομαντικές κομεντί με ένα αίσθημα ανημπόριας στο βλέμμα».

 Ο Άρης Σερβετάλις έχει να κουνήσει από την καρέκλα του εδώ και δέκα λεπτά. Άρχισε πάλι να αισθάνεται σαν φαντασμαγορική όρκα φάλαινα που είναι έτοιμη να εξελιχθεί και να βγάλει φτερά και να γίνει κάτι σαν αδύνατη όρκα φάλαινα που πετάει. Ο Άρης Σερβετάλις ακούει πανκ από το YouTube γιατί βαριέται να ανοίξει τον σκληρό του. Μετά σκέφτεται πως όλοι οι οκνηροί άνθρωποι ακούνε μουσική από το YouTube. Φαντασιώνεται τον εαυτό του ηλικιωμένο να λέει στα φανταστικά του εγγόνια εμείς κάποτε ανοίγαμε τον σκληρό μας δίσκο και ακούγαμε μουσική, όχι σαν εσάς τώρα που τα έχετε όλα έτοιμα στο YouTube. Είστε τεμπέληδες νομίζω. Μετά σκέφτηκε πως είναι ηλίθιος και αυτό που είπε είναι χαζό.

    «Μπανκόγκ» είπε ο Άρης Σερβετάλις στο Gmail chat.
    «Θέλω να κάτσω πάνω σου» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.

    «Πρέπει να χτυπηθώ στ’ αρχίδια» είπε ο Άρης Σερβετάλις.
    «Νομίζω πως θα στριφογυρνούσες σαν χέλι μέσα στο ρινγκ και θα φιλούσαν τις στάχτες σου» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.
    «Δεν θέλω να με κάψουν όταν πεθάνω. Θέλω να μεταμορφωθώ σε κουβέρτα. Ένα μικρό  κουβερτάκι για μωρά ή κάτι τέτοιο ζεστό» είπε ο Άρης Σερβατάλις στο Gmail chat.
    «Πεθάνεις» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.
    «Δεν πεθαίνω, σκοτώνω κόσμο» είπε ο Άρης Σερβετάλις στο Gmail chat.

    «Κούτελο Σαρκοζί» είπε η Μαίρη Τσώνι στο Gmail chat.

Μετά σκέφτηκε τη λέξη «πίκλα» και μετά τη λέξη «ξύλινος» και μετά τα συνδίασε και σκέφτηκε την μικρή φράση «ξύλινη πίκλα» και μετά θυμήθηκε μία ταινία που εκεί υπήρχε μία «ξύλινη πίκλα» και μετά σκέφτηκε «Billy Bob Thornton» 14 φορές και μετά σκέφτηκε «πρωκτικό σεξ» 60 φορές.

         «Είμαστε καλοί άνθρωποι αλλά την έχουμε πουτσίσει» είπε η Μαίρη Τσώνι.
    «Είμαστε καλοί άνθρωποι που είναι συναισθηματικά ανάπηροι» είπε ο Άρης Σερβετάλις.


Τελείωσε το πράσινο τσάι χαζεύοντας διάφορα πράγματα που ήθελε να αγοράσει στο Amazon. Σκέφτηκε πως αν ήταν πολύ πλούσιος θα είχε φτιάξει ένα δικό του ίντερνετ που θα ήταν πιο γρήγορο από το ίντερνετ που όλοι χρησιμοποιούσαν. Μετά πρέπει να τον πήρε ο ύπνος και ξύπνησε και κοίταξε την οθόνη του κινητού του τηλεφώνου και είδε πως η ώρα ήταν 22:00 τη νύχτα. Ντύθηκε και πήρε την τσάντα του για να πάει στη δουλειά. Πήρε το τρένο από το σταθμό Βισκόν και έφτασε στην δουλειά καθυστερημένος τρία λεπτά. Ήθελε να πεθάνει και να κάνει σκατάκια. Έκανε σκατάκια.


«Δεν ξέρω. Αν δεν ήταν παράνομο οι γονείς θα έτρωγαν τα παιδιά τους» είπε ο Γιάννης Τσιμιτσέλις.

«Τη νέα μου νουβέλα τη λένε Μελ Γκίμπσον» είπε ο Γιάννης Τσιμιτσέλις.

«Εγώ θέλω να ζήσω στο Super Mario World και ο Mario να είναι ο Mario Gomez της Μπάγερν» είπε η Δανάη Σκιάδι.

Μόλις googlαρα "υποχόνδρια" και μου έβγαλε «υποχονδρία». Αισθάνομαι να μην θέλω να μιλάω άλλο ελληνικά ή κάτι τέτοιο. «Υποχονδρία» θέλω να είναι ένα είδος μικρής φάλαινας/φώκιας που η ουρά της κάνει συνέχεια ΦΛΑΠ ΦΛΑΠ ΦΛΑΠ ΦΛΑΠ.

 Δεν μπορώ να μιλήσω καλά και κεκεδίζω. Αισθάνομαι σαν να έχω πάθει ένα μικρό εγκεφαλικό ή κάτι τέτοιο τρομερό. Νομίζω πως δείχνω αρκετά cool επειδή κεκεδίζω και τέτοια και φαίνομαι «κάπως» ανυπόμονος. Σκέφτηκα «υπόνομος» μετά που έγραψα τη λέξη ανυπόμονος. 

Θα είναι καλή φάση να έρθετε με τον Γιάννη Τσιμιτσέλι και να παντρευτείτε στο Λας Βέγκας. Μετά θα έρθετε στο Μπρούκλιν και θα νοικιάσουμε όλοι μαζί ένα σπίτι και θα είμαστε μία μεγάλη οικογένεια και ίσως να ζήσουμε μία ζωή όπως τα «Φιλαράκια». Θα λέμε συνέχεια αστεία και κάποιοι θα γελάνε και θα χειροκροτάνε αλλά δεν θα ξέρουμε ποιοι και θα είμαστε πολύ χαρούμενοι άνθρωποι και πάντα στο τέλος θα γίνεται κάτι πολύ όμορφο και καλό.

Εαν είχαμε γκαζόν αυτή θα ήταν η ώρα που θα έλεγα με «κάπως» μελοδραματικό ήφος «πως έχει γίνει έτσι το γκαζόν» και μετά θα το κούρευα με την μηχανή του γκαζόν και στην αρχή θα βαριόμουν αλλά μετά θα αισθανόμουν σαν αγρότης ή σαν κάποιος τρομερός χαρακτήρας από βιβλίο της Annie Proulx.

Επίσης θα ήθελα να σου πω πως η φωτό που μου έστειλες με τον Γιάννη Τσιμιτσέλι ήταν καλή φωτό, την έχω βάλει στο desktop. Θα του κάνω ένα μουστάκι. Είναι μαύρος. Καλό. Θα έχω μαύρο γαμπρό thug. Καλό. Νομίζω πως είμαι χαρούμενος. Τα μωρά σας θα είναι μαύρα. Να ρωτήσεις ένα γιατρό. Μπορεί να βγουν μαυρόασπρα σαν σκακιέρες. Μπορεί. Η Ρούμπυ λέει πως μοιάζει με τον 50 Cent κάτι τέτοιο χωρίς τα τατουάζ και πιο αδύνατος και πιο όμορφος. Δεν νομίζω πως μοιάζει με τον 50 Cent. Διάβασα το tumblr του και γέλασα λίγο. Του έστειλα email και του είπα να κάνουμε όλοι μαζί έναν εκδοτικό οίκο και να τον λέμε μήτσος. Εκδόσεις «μήτσος». Μου αρέσει η λέξη «μήτσος». Όταν λέω «μήτσος» νομίζω πως είμαι o Rambo ή κάτι τέτοιο τρομερό ή νομίζω πως είμαι ο ντράμερ των Nirvana και παίζω πολύ καλό μπάσκετ.

Χτες είχαμε κάτσει με τον Πολ στο πεζούλι του σπιτιού, ενώ η Ρούμπυ μας έφτιαχνε δύο τερατώδης σαλάτες για να φάμε για μεσημεριανό, και ο Πολ είπε να βρίζουμε με δικές μας βρισιές όλα τα αυτοκίνητα που περνάνε από μπροστά μας και έτσι αρχίσαμε να βρίζουμε όλα τα αυτοκίνητα που περνούσαν από μπροστά μας με δικές μας βρισιές. Ο Πολ είπε «σκατοκλανιαρομούνα opel» σε ένα opel. Εγώ είπα «ψωλορουφοπούτσι Bmw» σε μία Bmw. Ο Πολ είπε «γαμοχριστοχοντρηκωλόπιτσα Toyota yaris» σε ένα Toyota yaris. Μετά είπα «καριολομπουχεσοβρωμοψωλάκι lexus» σε μία lexus. Mετά ο Πολ είπε «μαλακοπουστοαρχιδομουνότρυπα Chevrolet» σε μία Chevrolet

Τρώω αλόη βέρα. Είναι σαν να τρως μύξες περίπου. Μετά αλείφω τα εναπομείναντα φύλλα της αλόη βέρα στο πρόσωπο και στο σώμα μου. Σκέφτηκα τι θα σκεφτόταν ο Ντοστογιέφσκι εαν διάβαζε τα tweets μου. Θα γελούσε σιγανά ή θα έκανε εμετό ή θα το απόφευγε να γελάσει σιγανά με μία ουδέτερη έκφραση στο πρόσωπο. Ο Τζόναθαν Φράνζεν σίγουρα δεν θα διάβαζε τα tweets μου. Αν ο Τζόναθαν Φράνζεν διάβαζε τα tweets μου ίσως να αυτοκτονούσε αμέσως ή κάτι τέτοιο τρομερό. 

 Μόλις είδα μία φωτό του Stephen Hawking να γελάει μέσα σε μαγαζί στριπτίζ ή κάτι τέτοιο. Το πρόσωπο του ήταν πολύ χαρούμενο. Διάβασα όλα τα σχόλια που έλεγαν πως «και ο Stephen Hawking είναι άνθρωπος», «και αυτός μπορεί να πάει σε στριπτιζάδικο», «γουστάρω», «μούρλια», «ωραίος ο Stephen Hawking».

    Είχα μπει σε ένα λογιστικό γραφείο στην 54η οδό για να κανονίσω κάτι σχετικά με κάτι λογιστικά θέματα με τον εκδότη μου και είχα την πρώτη μου παραίσθηση μέσα σε λογιστικό γραφείο. Δεν είχα πάρει ναρκωτικά. Ήμουν απόλυτα νυφάλιος (αν εξαιρέσεις τους δύο παγωμένους καφέδες που είχα πιει το πρωί) αλλά είχα παραίσθηση πως όλα μέσα στο δωμάτιο του λογιστικού γραφείου μετακινούνταν κάθε 4 δευτερόλεπτα ανά περίπου 5 cm προς τα δεξιά. Στο τέλος όλα τα πράγματα και οι άνθρωποι που δούλευαν μέσα στο λογιστικό γραφείο είχαν μετακινηθεί περίπου τρία μέτρα προς τα δεξιά και έτσι όλη η διαρρύθμιση του χώρου είχε αλλάξει δραματικά στα μάτια μου. Μετά είπα κάτι σιγανά στον λογιστή και έφυγα τρέχωντας. Όταν βγήκα στο δρόμο ήμουν εντάξει. Αυτή ήταν η πρώτη μου λογιστική παραίσθηση. 

    Δανάη ελπίζω να είσαι καλά. Όταν έρθεις εδώ θα τρώμε σαν καθυστερημένα και θα μας τρέχουνε τα σάλια και θα γελάμε σαν ύαινες.

    Η λέξη «Camus» μου θυμίζει σπέρμα.
   σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις λούμπεν


-14/8/13 - εικονική πραγματικότητα στο bibliotheque
-17/4/13 - γυμνά τρολ - ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΣΕ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
-25/12/12 - νέο βιβλίο - Με την ψυχή στην κάλτσα.
-31/8/12 - Ο Todd Solondz είναι όρκα φάλαινα πλέον - OUGH!
-22/8/12 - σχόλιο στη Lifo Ευθύμης Φιλίππου κάτι τέτοιο.
-19/8/12 - κράξιμο από Marie Calloway στο Fb.
-17/8/12 - "ένα οριακά καταθλιπτικό Μποφκ προσπαθεί να περάσει σε άλλη διάσταση μετά από την κατάποση δύο Xanax των 2 mg".
-6/8/12 - “πρόβατο που θέλει να κάνει εμετό και κοιτάει ένα τυχαίο ιπτάμενο xanax των 2 mg”
- 3/8/12 - σχόλιο lifo σωτάκης κάτι.
-29/7/12 - τυχαίο δείγμα νέας νουβέλας.
-20/7/12 - Το καινούριο αυτοκίνητο (μαμά VS μιχάλης).
-21/6/12 - Απογοητευμένο tarsier στο OUGH!
-16/5/2012 - To σχεδόν σουρωμένο αξολότλ στο OUGH!
-16/5/2012 - Μόλις τελείωσαν οι πρώτες διορθώσεις για το νέο μου μυθιστόρημα.
-12/5/2012 - δείγμα 22 λέξεων από νέο μυθιστόρημα στο ΑΤΑΞ κ ΤΑΡΑΞΑΚΟ.
-αντιχριστιανικό sloth στο OUGH!
-9/4/2012 - σχόλιο lifo οίκος ανοχής κάτι.
-6/4/2012 - ποστ στο ταραξακο τζένι μπότσι.
-3/4/2012 - φρουτοσέξ στο OUGH!.
-28/3/2012 - λίμαξ φλάβους στο OUGH!
-21/3/2012 - σχόλιο Athens Magazine κάτι.
-20/3/2012 - λεξοτανίλ στο OUGH!
-17/3/2012 - lifo σχόλιο σάρα ουότερς κάτι.
-12/3/2012 - στήλη ough! - ζώα και φυτά και άλλα πράγματα - πίθηκος.
-9/3/2012 - σχόλιο στη lifo Didion κάτι τέτοιο.
-7/3/2012 - Δες το vimeo μου.
-5/3/2012 - αρκούδα yo la tengo - ζώα και φυτά και άλλα πράγματα.
-3/3/2012 - σχόλιο στη Lifo Χρυσόπουλος κάτι τέτοιο.
-1/3/2012 - σχόλιο στη Lifo Stephen Hawking/στριπτίζ κάτι.
-29/2/2012 - σχόλιο στη Lifo Weinstein κάτι τέτοιο.
-εβδομαδιαία νέα στήλη/ζώα και φυτά και άλλα πράγματα στο OUGH!.
-25/2/2012 - Σχόλιο Lifestyle κάτι στη Lifo.
-23/2/2012 - Σχόλιο Ζατέλι κάτι τέτοιο στη Lifo.
-22/2/2012 - Σχόλιο Athens Voice κάτι με πολιτική νομίζω.
-21/2/2012 - Σχόλιο Μουρακάμι κάτι τέτοιο στη Lifo.
-20/2/2012 - Σχόλιο Lifo Αλέξης Σταμάτης κάτι τέτοιο.
-18/2/2012 - Σχόλιο Lifo Σοφία Νικολαϊδου κάτι τέτοιο.
-17/2/2012 - σύντομη ιστορία ζώου- ο αχινός που έχει μονίμως κόκκινα μάτια-άταξ και ταραξάκο.
-14/2/2012 - τουίτερ feed.
-13/2/2012 - Σχόλιο στη Lifo Μεταχειρισμένα βιβλία κάτι τέτοιο.
-8/2/2012 Σχόλιο στη Lifo Σώτη Τριανταφύλλου κάτι τέτοιο.
- 6/2/2012 Κλείσιμο λογαριασμού YouTube από Google.
- 20/1/2012 -Σύντομη ιστορία Μπέκετ - Άταξ και Ταραξάκο.


Γκρέκα (Απρίλης 2014)

Ο αναγνώστης (Μάρτιος 2014)

Σκουπιδοφάγος (Μάρτιος 2013)

An Acolyte's Dream (Σεπτέμβριος 2011)